Rozdział 7.

"Nie oceniaj mnie, nie jestem winny, sam potrzebuję czegoś więcej niż

Pustych słów, wiesz

Mówisz kocham, udając coś

W oczach nie widać już tego wcale

I to twój chyba największy błąd, bo idziesz dalej i jej zaufałeś

Słowa teraz już tracą wartość, jak produkt, co leży na półce w sklepie

I nie wiem sam już chyba co jest prawdą, nie mów mi kurwa, że tak jest lepiej"

Weszłam do środka lekko zdenerwowana. Już w przedpokoju spotkałam Marcina.
-Lui, ale to nie to co myślisz. To nic dla mnie nie znaczyło. To ona tego chciała. Ja nic nie mogłem zrobić. - zaczął się głupkowato tłumaczyć Marcin.
- Nie mów nic! Nie chcę Ciebie słuchać !
- Ale ja Ci mówię skarbie, że to Sandra chciała.
- Hm... Sandra...
- No tak.Sandra Tabares. Lui, ja Ciebie kocham. Jesteś miłością mojego życia. - słodził.
- Wali mnie to. Nie potrzebne mi są te Twoje nic nie warte i puste słowa. Dzisiaj to mówisz,a jutro zaliczysz kolejną chętną lasię. Jesteś zwykłym skurwielem. Spierdalaj. - krzyknęłam i uciekłam do "mojego" pokoju.
Szybko odpaliłam laptopa i wpisałam w wyszukiwarkę "Sandra Tabares" kliknęłam enter i zaczęłam przeglądać strony, które mi się wyświetliły. Jedną z nich był tumbrl o barcelońskich WAGs. Zaczęłam zjeżdżać w dół i zobaczyłam to zdjęcie :

Nie wierzę ! Ta ździra jest dziewczyną Marca.  Mówiłam sama do siebie w myślach.

Szybko wyszłam z pokoju. Założyłam pierwsze lepsze buty i wybiegłam z domu. Biegłam zupełnie bez celu. Tam gdzie mnie nogi niosą. Najpierw znalazłam się na przepięknej plaży. Usiadłam na plaży i najzwyczajniej się rozpłakałam. Mimo iż Marcin lizał się z tą lasią nadal go kochałam. Wściekłość mieszała się ze smutkiem. Byłam bezsilna.
Po 15 minutach wstałam, ponieważ ludzie dziwnie się na mnie patrzyli. Widocznie w idealnej stolicy Katalonii nikt nie płacze.
Błąkałam się po Barcelonie jeszcze dwie godziny aż w końcu pobiegłam na Camp Nou. Tutaj znalazłam trochę spokoju. Siedziałam na bordowo- granatowych krzesełkach i rozmyślałam co mam teraz zrobić.
Nagle na przeciwnej stronie trybun zauważyłam Marcina. Gwałtownie wstałam i zaczęłam biec po schodkach w dół. Ktoś złapał mnie za bluzę i próbował zatrzymać. Bałam się, że to Marcin, więc za wszelką cenę, chciałam się wyrwać z jego rąk.
- Dziewczyno. Nie uciekaj. - ułyszałam głos jakiegoś mężczyzny.
Chwilę zastanawiałam się skąd ten głos jest mi znajomy. Nie mogłam skojarzyć, ale wiedziałam, że gdzieś już kiedyś go słyszałam. Odwróciłam się i zobaczyłam tam jego. TAK ! Właśnie zatrzymał mnie Gerard Pique we własnej osobie.
- Nie wierzę własnym oczom! - krzyknęłam. 
- Ale w co Ty nie wierzysz? - zapytał Hiszpan i złapał mnie w talii bo właśnie zaczęłam tracić grunt pod nogami. 
- W to, że rozmawiam z moim ulubionym obrońcą, który gra w najlepszym klubie na świecie. 
- Oj nie słodź mi już. - powiedział i uśmiechnął się do mnie. - A co Ty tutaj tak właściwie robisz? - zapytał 
- Przyszłam tutaj przemyśleć parę spraw. Jestem w Barcelonie tylko na wakacje i chcę na Camp Nou spędzić jak najwięcej czasu. Drugi raz dopiero tutaj przyszłam, a czuję się jak w domu. 
- To może zwiedzisz ze mną ten Twój dom? - zaproponował 
- Z Tobą ? - nie mogłam uwierzyć
- Tak. Mój trening skończył się już a teraz mam akurat chwilę wolnego czasu. Poczekaj tutaj na mnie. Ja tylko się przebiorę. - powiedział i ruszył do szatni.
             Ja stałam cały czas na trybunach i po raz kolejny tego samego nie mogłam uwierzyć w to co się w okół mnie dzieje.
- Lui ! Ja na prawdę nie chciałem. Kocham Ciebie ponad życie. Wybacz mi. - nie wiadomo skąd pojawił się koło mnie Marcin
- Marcin! Mówiłam już, że nie chcę słuchać tych Twoich pustych słów! Zostaw mnie w spokoju. - powiedziałam odrobinę za głośno.
Zaraz znalazł się koło mnie Gerard.
- Pani nie chce z Tobą rozmawiać. Nie rozumiesz tego ? - wstawił się za mną.
- Rozumiem. Ale czy mógł byś się kurwa nie wtrącać? - pierwszy raz widziałam tak rozwścieczonego Marcina.
- Nie, nie mogę się nie wtrącać. Ta Pani jest aktualnie ze mną, a Ty jesteś na moim terenie. - powiedział groźnie mój wybawiciel.
- Już sobie pocieszenie znalazłaś. Bo co?  Bo jest bogaty ? Jesteś żałosna. - rzucił Marcin i odszedł.
- Dziękuję Ci bardzo Gerard. Nie wiem co bym zrobiła, gdyby nie Ty. - zaczęłam dziękować Pique.
- Nie masz za co dziękować. - odpowiedział - A teraz idziemy zwiedzać Camp Nou. A później zabiorę Ciebie na kawę. Lubisz Caffe Latte ? - zapytał i złapał mnie po raz kolejny w talii przystojny Hiszpan.
- Pewnie, że lubię.

Zeszliśmy z trybun na murawę i udaliśmy się w kierunku szatni piłkarzy. Po drodze Gerard opowiedział mi co się po meczach tam dzieje. Kto by pomyślał, że po wygranych spotkaniach, ułożony Xavi, zdejmuje koszulkę i zaczyna tańczyć to.

 Albo, że Cesc zawsze poluje na każdego piłkarza, który bierze prysznic, żeby zrobić sobie z nim zdjęcie. Pique opowiedział mi również, że raz po zwycięstwie nad ManUtd Carles i Mascherano pomylili bieliznę.

 Albo też jak głupek Alves schował bokserki Sancheza tuż przed wywiadem, który Chilijczyk miał udzielać do telewizji.  Alexis biegał wtedy jak oszalały po całej szatni i krzyczał " oddajcie mi gacie" aż w końcu, kiedy zostały mu 3 minuty to ubrał pierwsze lepsze majtki. Śmiechu mają w tej szatni co nie miara.

    Weszliśmy w końcu do szatni, a tam siedział Marc Bartra. Był sam. Pomyślałam, że muszę mu powiedzieć co odkryłam dzisiaj rano. Poprosiłam Pique, aby wyszedł.
- Ale po co? Mieliśmy przecież zwiedzać Camp Nou razem - udawał smutnego
- Pozwiedzamy później. Muszę załatwić pewną sprawę.
- No dobrze. Ale za to, że stąd wyjdę będę później chciał nagrodę. - uśmiechnął się i puścił mi oczko Gerard zbliżając się do wyjścia

- Marc. Muszę Ci coś powiedzieć. - zwróciłam się do Barcelońskiej "15"
- A my się znamy ? - zapytał zdziwiony.
- Nie. Ale słuchaj. Byłam tutaj dzisiaj rano. Na waszym treningu. Grałam z Tobą w drużynie.. Ale to nie ważne.
- Już Ciebie kojarzę! To ty strzeliłaś dwa gole - przerwał mi Hiszpan.
- Tak, to ja. Ale to jak już mówiłam, nie ważne. Weszłam później, po tym meczu do szatni i znalazłam tam mojego chłopaka całującego się z jakąś dziewczyną.
- A co ja mam do tego ? - zapytał zaskoczony
- No i właśnie do tego zmierzam. Jak wróciłam do domu to powiedział mi, że to była Sandra Tabares. Później wpisałam te dane w internet i wyskoczyło mi, że jest ona Twoją dziewczyną. - wyrzuciłam to z siebie jednym tchem.

_________________________________________________________________________________
I mamy szósteczkę. Trochę flaki z olejem, ale jest :)
Ten rozdział dedykuję Viki. Bądź silna <3 :)
Nie wiem kiedy pojawi się następny.
CZYTASZ = KOMENTUJESZ :) 

Do napisania,
Lui

Rozdział 6.

"Nie wiem jak Ci to powiedzieć i szukam słów

 

Stoję przed Tobą i znowu głupio dukam coś

 

Nie wiem jak Ci to powiedzieć bo odwagi mi brak . " 

  

W szatni zobaczyłam  mojego kochanego chłopaka, który całował się z tą wypacykowaną dziunią z murawy. Dlaczego tutaj i dlaczego z nią ? Wczoraj przyjechaliśmy do Barcelony. W nocy mi mówił, że mnie kocha, a teraz takie coś. Jeszcze nie zauważył, że stoję sobie w drzwiach i gapię się na nich od 10 minut. Ale w dupie z tym. Jak on mógł mi coś takiego zrobić. 

Szybko wybiegłam z szatni. Pobiegłam na murawę a zaraz później zaczęłam się wspinać po trybunach. W oczach zaczęły mi się pojawiać łzy. Czułam ogromną złość, ale i również moje serce przeszywał smutek. Biegłam przed siebie nie zwracając na nic i na nikogo uwagi. Minęłam paru zupełnie nieświadomych niczego kibiców, którzy siedzieli na Camp Nou i oglądali piłkarz, moją przyjaciółkę, która mnie nie zauważyła. 

Nagle poczułam na nadgarstku czyjąś dłoń. Chciałam się wyrwać, jednak nie dało się. Więc obróciłam głowę by sprawdzić kim jest osoba, która zatrzymała mnie. 

- Neymar... Co ty robisz? Puść mnie! -  krzyknęłam do Brazylijczyka 
- Nie uciekaj, to nie jest tego warte. - odpowiedział młody piłkarz 
- Ale jeszcze wczoraj Marcin mi mówił, że kocha mnie najbardziej na świecie. Ba! To mi nawet dzisiaj powiedział. Przyprowadził mnie tutaj. A teraz jak gdyby nigdy nic całuje się z tą lasią. I jeszcze tak w miejscu dość publicznym. - wyrzuciłam z siebie wszystkie zarzuty w stosunku do mojego chłopaka 
- Mała.. Nie przejmuj się tym dupkiem. Przestań płakać. Otrzyj oczy. - w tym momencie podał mi chusteczkę - i zbieramy się. Zabiorę Cię na krótki spacer. To dobrze Ci zrobi. 

Nie wiem dlaczego zgodziłam się na propozycję nowego piłkarza Barcelony. Szybko wytarłam oczy i pobiegłam do toalety. Poprawiłam szybko makijaż i wróciłam na trybuny.

- Jestem już. - powiedziałam dość smutno. 
- Dobra. No to idziemy. - rzekł i pociągnął mnie za rękę.
Wsiedliśmy do czarnego kabrioleta piłkarza i ruszyliśmy. Jeszcze trzy godziny temu nie myślałam o tym, że dotknę i porozmawiam z moim idolem, a tutaj nagle siedzę z nim w jednym aucie i przystojny piłkarz gdzieś mnie wiezie. 

Na miejsce dotarliśmy po około 30 minutach drogi. Kiedy wysiadłam z auta zobaczyłam piękną panoramę.  

*** Trzy godziny później . 
Spędziłam z Neymarem cudowne trzy godziny. Dużo rozmawialiśmy. O wszystkim i o niczym. O życiu prywatnym. O piłce. Nawet o naszej przeszłości. Okazało się, że mimo mojego ogromnego zainteresowania Brazylijczykiem niewiele o nim wiedziałam. Ale dzięki tej rozmowie poznałam wiele jego tajemnic. I co najważniejsze zapomniałam o tym co zrobił mi Marcin. 
Później Neymar chciał odwieść mnie do domu, jednak "odwiozłam " go od tego pomysłu. Poszliśmy na kompromis. Piłkarz podwiózł mnie pod Camp Nou. 
- Lui... chciałbym Ci coś powiedzieć. - zaczął piłkarz. 
- Słucham Ciebie uważnie. 
- Wiem, że znamy się dopiero koło 5 godzin, jednak mimo to.... - zaciął się - Nie wiem jak Ci to powiedzieć... Chyba bardzo Ciebie lubię. No wiesz... Podobasz mi się. -  powiedział i podszedł do mnie bliżej. Chciał mnie pocałować. 
- Nie. Ney, myślę, że to nie jest jeszcze dobry moment. Jak powiedziałeś znamy się zbyt krótko. - odpowiedziałam i przytuliłam smutnego Brazylijczyka. 
- Rozumiem. - smuto rzekł. - No to do zobaczenia jutro na meczu. 
- Ale ja nie mam biletu. 

- Już masz. - podszedł do mnie i wręczył mi bilet na jutrzejszy mecz z Realem. A do tego uśmiechnął się tak słodko. Jak tylko on potrafi. 
Ten jego uśmiech jest zniewalający. 
- Dziękuję, ale nie mogę go przyjąć. - powiedziałam i usiłowałam oddać bilet Brazylijczykowi.
- To jest prezent, a prezentów się nie oddaje. - odszedł z tym swoim przecudnym uśmiechem na ustach.
Ja stałam pod Camp Nou z biletem w ręku nadal nie wierząc w to co dzisiaj się wydarzyło. 
Kiedy w końcu do mnie to wszystko dotarło zaczęłam skakać ze szczęścia tak, że przechodzący dookoła ludzie zaczęli na mnie dziwnie patrzeć. 
Nagle uświadomiłam sobie, że zaraz czeka mnie spotkanie z Marcinem. Że muszę z nim poważnie porozmawiać o tym co mi dzisiaj zrobił i o tym co będzie dalej z nami. 
_______________________________________________________________________________
I mamy kolejny rozdział :D Mam nadzieję, że przypadnie wam do gustu :)  Przepraszam, że w tej opowieści wszystko dzieje się tak szybko, ale tak chciałam użyć już dzisiaj tego cytatu :D 
CZYTASZ = KOMENTUJESZ 
Jak już wcześniej wspominałam to ogromnie pomaga  :) 
Do napisania :) 
Lui 

Rozdział 5.

Obudziłam się z lekkim bólem głowy. Nie wiedziałam dlaczego. Czy ja robiłam coś poprzedniej nocy? zadawałam sobie w głowie pytanie. Spojrzałam na zegarek. Dopiero 6. Nie wiem po co tak wcześnie wstałam, ale nie umiałam zasnąć, więc chwyciłam za książkę, która leżała obok łóżka i zaczęłam ją czytać.
Po chwili czytania nie wiedziałam o co chodzi w tej lekturze. Nie była ona moja. No tak, przecież leżałam w łóżku Marcina. A gdzie jest Marcin?!
To pytanie zaczęło mi cały czas krążyć po głowie.
Pewnie wstał wcześniej i poszedł pobiegać jak to zawsze robił w Polsce. To nie ma się co przejmować.
Wróciłam do lektury i czytałam jeszcze z godzinkę. Na zegarku wybiła 7 rano, więc postanowiłam, że trzeba wstać i się troszeczkę ogarnąć. W końcu jestem w jednym z najpiękniejszych miast na ziemi. Nie mogę chodzić jak jakiś "kocmołuch". Wstałam i wyjrzałam przez okno. Zobaczyłam najpiękniejszy widok - Camp Nou.

Mogłabym patrzeć na niego cały czas. Kocham ten stadion i FC Barcelonę. A w stolicy Katalonii mieszkać bym mogła całe życie. 

- Na co tak patrzysz kochanie ? - zapytał Marcin i przytulił mnie od tyłu 

- Na Camp Nou.

- Lui, nie patrz na niego przez szybę, tylko ubieraj się i gdzieś Ciebie zabiorę. - powiedział to i pocałował mnie w policzek ukochany 

 Bez słowa odwróciłam się i pocałowałam go w usta. 

- Kocham Cię. Dziękuję, że jesteś. - powiedziałam to do mojego chłopaka. 

- Ja Ciebie też. 

W ciągu niespełna dwóch godzin ubrałam się w koszulkę Blaugrany i czarne rurki. Delikatnie pomalowałam rzęsy i jasnym cienie pomalowałam powieki. Paznokcie przybrały bordowo-granatowe barwy. Byłam gotowa na pierwszy dzień w najpiękniejszym mieście na świecie.

Weszłam do kuchni, gdzie siedzieli już Julia z Marcinem. Oboje jedli świeżutkie, jeszcze pachnące bułeczki z mozzarellą i bazylią. 

- Chcesz trochę ? - zapytała moja przyjaciółka. 

- Pewnie, uwielbiam takie śniadania.

Usiadłam i zjadłam z nimi w tempie błyskawicy. O 11 byliśmy już gotowi do wyjścia na piękne ulice.

Ruszyliśmy wolnym spacerkiem w stronę Camp Nou. Kiedy staliśmy już przed nim to moi towarzysze się zatrzymali.

- Mamy dla Ciebie niespodziankę. - powiedzieli chórem .

- Słucham was? 

- A więc, mieliśmy dzisiaj iść zwiedzać CN, jednak tego nie zrobimy. 

- Ale jak to ? Dlaczego? - posmutniałam. 

- Bo mamy specjalne wejściówki na dzisiejszy trening zamknięty trening Katalończyków. 

- Ale jak to? Naprawdę ? - Zaczęłam skakać z radości.

- Tak, ale teraz chodźmy już bo nie wypada się spóźnić. 

Weszliśmy na stadion. Trening na szczęście jeszcze się nie zaczął, więc mieliśmy czas, żeby zająć miejsca w sektorze Vip'ów. 

Na murawę wybiegli piłkarze Barcelony w swoich treningowych strojach. Razem z nimi na murawę weszła jakaś dziewczyna ubrana dość wyzywająco. 

- Skarbie, zamknij oczy. - poprosił mnie Marcin. 

Postąpiłam zgodnie z prośbą chłopaka. Poczułam, że mnie podnosi. 

Marcin postawił mnie na ziemi. Nie czułam już betonu, który był na trybunach. 

- Już możesz otworzyć oczy.

Podniosłam powieki i zrozumiałam, że Marcin zaniósł mnie na murawę. Właśnie stałam na boisku po którym biegali moi idole. Byłam bardzo szczęśliwa. Prawie unosiłam się nad ziemią. Aż tu nagle podchodzi do mnie mój ulubiony piłkarz: 

- Masz na imię Luiza, prawda ? 

- O Boże - prawie zemdlałam - Neymar wie jak mam na imię. 

- Tak wiem. Chcesz z nami potrenować ? - zapytał przystojny piłkarz. 

- Pewnie. 

Zaczęłam biegać z nimi. Rozmawialiśmy, jakbyśmy znali się od lat. Później postanowiliśmy podzielić się na zespoły i zagrać mały sparing. Drużyny prezentowały się tak : Ja, Ney, Marc, Pique i Cesc vs Leo, Tello, Masche, Montoya i Busi. 

Nasza drużyna pokonała zespół Messiego trzy do dwóch. Zacięty pojedynek. Po chwili zorientowałam się, że nigdzie nie ma Marcina. Zaczęła go nerwowo poszukiwać. Nawet pobiegłam do szatni. To co tam zobaczyłam było straszne .... 

Rozdział 4.

Wpadłam w ramiona jakiejś niewysokiej brunetki. Dziewczyna zamiast mnie puścić przytuliła mnie. Poczułam znajomy zapach. Ahh.. to perfumy Rihanny. Wiem! To Julia! Zawsze ich używała w gimnazjum.
- Julia? - zapytałam niepewnie
- Poznałaś mnie ! - po raz kolejny zostałam przytulona przez brunetkę
- Pewnie! To wszystko dzięki Twojemu perfumowi. Cały czas jesteś wierna Rihannie widzę. - zażartowałam.
- No jasne. Uwielbiam ją! Ostatnio byłam nawet na jej koncercie z Marią.
- WOW. To było zawsze Twoje marzenie. Gratuluję, że udało Ci się je spełnić.
-Dziękuję. Od kiedy mieszkam w Barcelonie ze wszystkim mi jest łatwiej. Tutaj przyjeżdża wiele sławnych gwiazd. Nie to co do Polski. - mówiła Julia
- Wierzę Ci. Ale teraz mów skąd znasz Marcina.

Julia zaczęła opowiadać o tym, jak mój chłopak zapytał na facebooku czy ktoś wie jak zdobyć wejściówki na trening Barcelony, swoją drogą, dziwne, że ja tego wpisu nie zauważyłam. Julia zobaczyła ten wpis i postanowiła pomóc chłopakowi. Napisała do niego, że ona mogłaby załatwić. Później od słowa do słowa Marcin dowiedział się, że w gimnazjum ja i brunetka byłyśmy najlepszymi przyjaciółkami, jednak od kiedy ona wyjechała do Hiszpanii to nasz kontakt się urwał, a mój ukochany postanowił to naprawić. No i w ten oto sposób Marcin wszedł w posiadanie wejściówek na otwarty trening Barcelony na Camp Nou.
- O ! Widzę, że przyjaciółki znowu razem i znowu kogoś obgadują? - zaczął żartować Polak
- Oj przestań! Nie widziałyśmy się przez jakieś 3 lata, a ty tutaj narzekasz. - powiedziała Julia.
Gadałyśmy tak całą drogę do czarnego Audi brunetki.
- No to jedziemy do mnie - powiedziała
- Ale rodzice zafundowali nam noc w hotelu. - odpowiedziałam
- Nie będziecie spali w żadnym hotelu. Mamy w domu dwa wolne pokoje, więc tam przenocujecie. Jutro jest trening Barcelony, więc pójdziemy razem. - rzekła Julia i ruszyła z piskiem opon
Julia mieszkała niedaleko lotniska, więc droga nie trwała długo. Zdążyłam tylko wyjąć tableta z torby i zrobić sobie słit focię z Marcinem a tu już byliśmy na miejscu.

Jula otworzyła bagażnik a my zaczęliśmy wyciągać nasze bagaże. Cztery duże torby to nie lada wyzwanie. Mnie udało się wyjąć tylko jedną torbę bo szybko opadłam z sił. Marcin jako chłopak miał więcej siły, więc wziął także i moją walizkę. Tylko, że kiedy już to zrobił wyjął papierosa i zapalił go. Znowu robił mi na złość.
- Marcin! Przestań! Musisz psuć taki piękny dzień? - zapytałam zdenerwowana
 - Jak psuje bejbe? Tylko szluga zapaliłem. -  odpowiedział, a ja zauważyłam, że coraz mniej poznaję mojego chłopaka. Zmienił się. Strasznie się zmienił. Nie wiem co to spowodowało, ale był inny. Dużo pali. Częściej pije...
- Wchodzicie czy nie ? - zawołała Julia
- Idę już. - rzuciłam i zabrałam moje torby. Weszłam do środka i zamknęłam drzwi przed nosem Marcina.
*****Oczami Marcina.
No. W końcu jesteśmy na miejscu. Nie wiem dlaczego Luiza tak się czepia tych papierosów. Przecież one jej nic nie robią. To ja je palę, a nie ona. Dobrze, że Hiszpania jest pełna świetnych dziewczyn, które tak nie wybrzydzają, jak ona.
Wziąłem bagaże i chciałem wejść do środka, jednak ona zatrzasnęła mi drzwi przed nosem.
- Suka- powiedziałem cicho.
Zaraz poczułem, że źle powiedziałem. Przecież jesteśmy parą i przylecieliśmy tutaj z okazji jej urodzin. Przeprosiłem ją w myślach, otworzyłem sobie drzwi i wszedłem do środka.
***
Usłyszałam, że drzwi się otwierają. Kontem oka zauważyłam, że Marcin wszedł do środka. Nie odwróciłam jednak głowy, ponieważ cały czas byłam zła za tego papierosa.
- Długo będziecie jeszcze tak stać na korytarzu?  Chodźcie pokaże wam wasz pokój -  powiedziała właścicielka domu.
- My chyba chcemy dwa osobne, jak można - odpowiedzieliśmy zgodnie.
Nasze oczy się spotkały. W jego dostrzegłam jakiś dziwny chłód. Coraz bardziej się od siebie oddalaliśmy.
Ale jesteśmy teraz w Hiszpanii. Tutaj uda nam się naprawić nasz związek.

Julia zaprowadziła nas do pokoi. Powiedziała, że możemy tutaj zostać przez cały nasz pobyt w stolicy Katalonii, ponieważ jej rodzice pojechali w odwiedziny do rodziny w Polsce. Ucieszyłam się.Prawie cały miesiąc w mieszkaniu przyjaciółki, której nie widziałam tyle czasu. Uda nam się nadrobić ten utracony czas.
Wraz z brunetką długo rozmawiałyśmy. Marcin w tym czasie siedział w "swoim" pokoju i jak nam powiedział musiał porozmawiać z kumplem na skypie. My stwierdziłyśmy, że to w sumie dobrze, bo mamy tyle tematów do omówienia. Rozmawiałyśmy, biłyśmy się na poduszki, żartowałyśmy... Wszystko było tak jak kiedyś. Jak wtedy kiedy Julia mieszkała w Polsce. Znakomicie się rozumiałyśmy mimo tak długiej rozłąki.
*** Godzina 3 w nocy
- Wiesz co Juli , ja chyba pójdę już spać. Jutro musimy wstać o 10 żeby zdążyć na trening. - powiedziałam do przyjaciółki
- Ok. Ja też chyba pójdę spać. Iść sprawdzić co u Marcina ? - zapytała Julia
- Nie trzeba. Ja to zrobię. - odpowiedziałam i wyszłam z jej pokoju. Poszłam do pomieszczenia w którym miał spać chłopak. Marcin jeszcze nie spał, tylko leżał na łóżku.
- Hej kotek. Sorki za to przed domem. - zaczęłam.
- Nie ma sprawy skarbie. Każdy może mieć gorszy dzień. - powiedział - Położysz się ? -  wskazał na miejsce koło siebie.
- Pewnie. - położyłam się koło chłopaka - Tak się cieszę na tą jutrzejszą wizytę na CN.
- Ja też. Ale śpij już.

Szybko zasnęłam w obięciach Marcina. W głowie miałam jutrzejszy dzień i rozmyślanie o tym jak to będzie. 

Nigdy nie przewidziałabym, tego co naprawdę się wydarzy . 

____________________________________ 

Kolejny rozdział mamy :)  Tym razem dedykacja dla mojej kochanej Sary, która jest autorką bloga http://niewidzialnadziewczyna.blogspot.com/ :) Akcja rozkręca się powoli, ponieważ nie chcę, aby ten blog zakończył się tak szybko jak poprzedni ( na którego zapraszam http://inmyheartblaugrana.blogspot.com/ ) . 

Mam nadzieję, że na razie się wam podoba :) Jednak aby pojawił się następny wpis pod tym musi być co najmniej 10 komentarzy :) Tak wiem, wymuszanie . xdd

 Postaram się dodawać wpisy w miarę regularnie :) 

Lui. 

Rozdział 3.

- Dzwoni do Ciebie Julia - powiedział Marcin
- Jaka Julia ? - Zapytałam zdziwiona
- Weź ode mnie słuchawkę to się dowiesz. - powiedział i podał mi telefon do ręki.
Wzięłam sprzęt od chłopaka i przyłożyłam do ucha. Cały czas zastanawiałam się o jaką Julię może chodzić.
- Tak słucham ? Z tej strony Luiza. - zaczęłam rozmowę z nieznajomą
- Lui! Tak dawno nie rozmawiałyśmy ! - mówiła dziewczyna, a ja nadal nie mogłam sobie przypomnieć kim ona jest.
- Ale kim pani jest i skąd mnie zna?
- Lui, nie pamiętasz mnie ? To ja Julia. Chodziłyśmy razem do jednej klasy w gimnazjum.
- Juu...Julia ? Już sobie przypominam. Skąd masz numer Marcina ? - zapytałam
- Długa historia. Opowiem Ci ją później. Teraz chciałam tylko usłyszeć Twój głos. Pa. - pożegnała się Julia
-Ale czekaj. - nikt mi nie odpowiedział. Usłyszałam tylko "Pip pip pip" w słuchawce.

Rozdział 2.

- Jeszcze jedną?! - Wykrzyknęłam - Czy ty chcesz, żebym na zawał padła? Co to za niespodzianka ?- zapytałam chłopaka
- Jutro się dowiesz skarbie. - Powiedział i pocałował mnie w czoło - Pamiętaj o 11 masz być już spakowana. Nie mam zamiaru na Ciebie czekać. - Kontynuuował
- Dobra dobra. - Mówiłam, lecz nadal nie wierzyłam, że naprawdę uda mi się zobaczyć mój ukochany klub. Kolejne marzenie z listy się spełni, tym razem drugie.
Przez to moje rozmarzanie się nie zauważyłam kiedy Marcin wyszedł z domu. Spojrzałam na zegarek. O Boże już 14. Tak mało czasu a tyle do zrobienia. Usłyszałam burczenie brzucha. Całkowicie zapomniałam o zjedzeniu śniadania! To wszystko przez tą niespodziankę. A teraz zapowiada się kolejna. Ciekawe jaka. Co Marcin mógł jeszcze wymyślić... Juz jutro się dowiem. Ale nie! Nie dowiem się jak nie zacznę się pakować! Czas się za to zabrać !
Wzięłam się za pakowanie. No ale co ja mam spakować. Jaka tam będzie pogoda?
Podeszłam do komputera i szybko wpisałam w "pogodę.interia " Barcelona.

Hmm... Ma być dość ciepło. Podeszłam do szafy i zaczęłam przeglądać szafę. Do walizki wrzucałam po kolei wszystkie bluzki na ramiączkach. Następnie krótkie spodenki i długie spodnie. Pomyślałam, że mogłabym dorzucić jeszcze parę spódniczek i sukienek.
I w ten sposób po upływie zaledwie godziny moja walizka była pełna. Próbowałam ją zamknąć, lecz nie szło.I co teraz zrobić?  No tak, jest tylko jeden sposób zamknąć tak pełną walizkę. Stanąć na niej. 
Ufff... udało się ją zamknąć. Ale ledwo ledwo.
A gdzie ja spakuję kosmetyki, buty i koszulki Barcelony ? No gdzie ? 
Zaczęłam nerwowe rozmyślanie jakby tutaj wszystko pomieścić w bagażu aż tu nagle przypomniałam sobie, że na bilecie było napisane, że mogę zabrać ze sobą dwa bagaże główne. No i problem rozwiązany.
Wzięłam drugą walizkę i zaczęłam wkładać do niej buty. Wzięłam "zaledwie 8 par" . A przecież będziemy w Hiszpanii aż miesiąc. Hmm.. najwyżej na miejscu kupię sobie jeszcze jakieś.
Przyszedł czas na najważniejsze koszulki. Koszulki mojego ulubionego klubu.

Tylko które wziąć? Wszystkie czy tylko kilka.  Hmmm... No i kolejny problem. A co mi tam. Mam jeszcze dużo miejsca w walizce, więc wezmę je wszystkie. 

Jak pomyślałam, tak zrobiłam. Spakowałam wszystkie koszulki. Czas pochwalić się przyjaciółkom. A może lepiej zaskoczyć je sweet focią prosto z Barcelony ? Tak, tak zrobię. 

************ 

NASTĘPNEGO DNIA

-Lui, Lui wstawaj! Już 9. Marcin będzie tutaj za dwie godziny a Ty musisz jeszcze się ubrać, zjeść śniadanie i dokończyć pakowanie. - takimi słowami mama przerwała mój piękny sen. Śniło mi się, że zwiedzałam Barcelonę i wpadłam na Thiago Alcantarę. A ten zaprosił mnie do siebie do domu. Opalaliśmy się nad basenem i kąpaliśmy się. Sen był cudny. Tylko szkoda, że Thiago odszedł do Bayernu...

- Już mamo wstaję. Spokojnie, czasu wystarczy mi na wszystko. - odpowiedziałam i zaczęłam się "zwlekać" z łóżka. 

Kiedy udało mi się w końcu wstać była już 9:30.  

Teraz czas się ubrać.  Pomyślałam.  

Założyłam krótkie dżinsowe spodenki, białą bokserkę i na to niebieską koszulę w kratę.No i oczywiście mojego ukochanego fullcapa. Wyglądałam tak. Następnie delikatny makijaż. I już byłam gotowa. 

- Kochanie, chodź na śniadanie. - zawołał tata z dołu. 

- Już idę tato. -  odkrzyknęłam .

Zeszłam na dół po schodach. Tym razem się nie przewróciłam. 

Zjadałam tylko dwa tosty z Nutellą. Przez tą niespodziankę nie mogłam normalnie jeść. Byłam taka podekscytowana tym, że już niedługo znajdę się w moich ulubionym mieście. Cały czas jeszcze w to nie mogłam uwierzyć. 

Weszłam na górę i zaczęłam pakować swój bagaż podręczny. Oczywiście jak wszyscy w XXI w. jestem uzależniona od internetu, czyli nie mogło zabraknąć mojego iPada i laptopa. Słuchawki też były rzeczą której potrzebowałam do przeżycia. 

Tak jeszcze przez pół godziny dorzucałam różnego rodzaju sprzęt elektroniczny do bagażu. Aż w końcu do drzwi zadzwonił Marcin. 

- Jesteś gotowa księżniczko? - zapytał zapalając papierosa.

Doskonale wiedział, że nie lubiłam jak palił. Ale on to ignorował. Tyle razu już mu mówiłam, żeby przestał palić. Przecież mógł dostać raka płuc. A poza tym, on chciał zostać piłkarzem. A piłkarze nie powinni palić. Mogłam mu to powtarzać 24/7 a on i tak by mnie nie posłuchał. 

- Tak. Tylko zniosę torby z góry i możemy jechać. - powiedziałam i wpuściłam go do środka. - Mówiłam Ci żebyś przestał palić. - wyciągnęłam mu papierosa z ust i wyrzuciłam na zewnątrz.

- Lui! Jak mogłaś ? Jesteś mi winna 4 zł! - powiedział zdenerwowany i wyjął kolejnego. Wiedziałam, że dzisiaj znowu nie mam szans walczyć z jego nałogiem. Weszłam po schodach na górę. Wzięłam dwie d

uże torby i zarzuciłam torebkę na ramię. Zeszłam na dół. Marcin rozmawiał z moimi rodzicami. Pewnie omawiali szczegóły naszej wyprawy do Barcelony i sposobów przelewania nam pieniędzy. 

- To co, jedziemy na to lotnisko? - przerwałam im.

- Jasne. Ja wezmę torby a Ty pożegnaj się z rodzicami. -  powiedział mój ukochany. 

- Ok. - odpowiedziałam mu. - No to papa. - rzekłam do rodziców i przytuliłam ich po kolei. 

- Kochamy Cię i będziemy tęsknić. A! I pamiętaj, że na nas zawsze możesz liczyć. - pocałowali mnie w czoło. Tak,że przypomniałam sobie, że kiedy miałam dwa latka tata pocałował mnie tak samo. A później... A później już nie wrócił do domu. 

- Luiza, idziesz? -  zapytał Marcin. 

Poszłam do auta. Wsiadłam bez słowa. Cały czas w głowie miałam obraz mojego tatusia. Tak bardzo go kocham i za nim tęsknię. Nadal nie mogłam zrozumieć dlaczego zostawił mnie i mamę. A może to moja mama zostawiła tatę?  Nie wiem. Nigdy nie rozmawiałam o tym z moją rodzicielką. A teraz wzięło mnie na wspomnienia. To pewnie dlatego, że już niedługo będę w kraju w którym aktualnie mieszka mój tata. Może uda mi się go spotkać? Eh... o czym ja myślę. Hiszpania jest taka duża, a mój tata na pewno nie mieszka w Barcelonie. Koniec! Koniec rozmyślania o tym! Teraz muszę się cieszyć wyjazdem.

Te moje rozmyślenia zajęły całą drogę z mojego domu do Lotniska w Gdańsku. Dobrze, że Marcin myśli, że zasnęłam. Inaczej byłoby tysiąc pytań, co ze mną jest. Czemu jestem smutna itp.

- Kochanie, wysiadaj, jesteśmy na lotnisku. - rzekł Marcin.

- Ok . - wyszłam z auta i podeszłam do bagażnika.

Chciałam pomóc Polakowi w wyjęciu bagaży, jednak on nie chciał mojej pomocy. 

Poszliśmy do odprawy. Nie trwała ona długo tylko 20 minut co jak na lotnisko w Gdańsku było dziwne. A dziwniejsze było to, że przez ten czas nie zamieniłam ani jednego słowa z Marcinem. Nic. Kompletnie. 

Przez chwilę się nad tym zastanawiałam, ale usłyszałam jak w głośniku mówili, że osoby lecące do Barcelony muszą udać się na odprawę paszportową. Więc poszłam.

Staliśmy w kolejce. Znowu nie rozmawialiśmy. Marcin zajęty był grą na telefonie. Nie zwracał nawet uwagi na to, że cały czas na niego patrzałam. 

- Proszę podać paszporty i bilety. - powiedziała pani siedząca przed komputerem

Podałam to o co prosiła i udałam się dalej. Nie czekałam na chłopaka. Zeszłam na dół po schodach i czekałam aż podstawią autobus. 

Maszyna przyjechała, a ja weszłam do środka. Zauważyłam,że Marcin biegnie aby zdążyć do tego samego pojazdu, więc stanęłam "w drzwiach", żeby się nie zamknęły. Udało się. Brunet wszedł do środka i zajął miejsce koło mnie. W sumie nie wiem dlaczego siadałam skoro jechaliśmy tylko 3 minuty. Wyszliśmy z autobusu i wsiedliśmy do samolotu. 

- Życzymy miłego lotu- powiedziała stewardessa. 

-Dziękujemy. - odpowiedzieliśmy zgodnie.

Zajęliśmy nasze miejsca i znów siedzieliśmy w milczeniu. 

Do Marcina zadzwonił telefon. Chwilę rozmawiał, a później podał mi "komórkę" 

- Dzwoni do Ciebie .... 

__________________________________________________

I mamy drugi rozdział :3

Mam nadzieję, że wam się podoba :) 

Jeżeli chcesz być informowany o nowych wpisach to zostawiaj swojego aska, numer gg czy co tam chcesz TUTAJ. 

CZYTASZ = KOMENTUJESZ 

To naprawdę pomaga ;) Zwykłe "Czekam na kolejny wpis" lub nawet " :D " Bardzo pomaga :)
Ten rozdział dedykuję Maiconowi :)

Rozdział 1.

Wybrałam numer Marcina i nacisnęłam zieloną słuchawkę. Usłyszałam sygnał. Jeden. Drugi. Trzeci. Mój chłopak nie odbierał. Postanowiłam spróbować raz jeszcze, jednak to też nie przyniosło żadnego efektu. No cóż, trzeba czekac aż oddzwoni. Co prawda nie uśmiechało mi się to, gdyż jak najszybciej chciałam się dowiedzieć co to za niespodzianka.
Może jakiś luksusowy hotel... Albo czyjś koncert... Te moje rozmyślania przerwał tata :
- " Lui, i co Marcin nie odbiera?"
- " No właśnie nie. Ja tu chyba zaraz oszaleje. Jestem bardzo ciekawa co to za niespodzianka. O! Może ty mi powiesz? " - zapytałam
- " Nie mogę córciu. Trochę cierpliwości" - odpowiedział tata i poszedł do kuchni
Trochę cierpliwości. Łatwo powiedzieć. Ja nigdy nie bylam cierpliwa. Już jako małe dziecko chcialam wszystko mieć już, a nie za chwilę. A tata mi tutaj mówi, że mam zaczekać. Chociaż może to i dobrze. A co jak ta niespodzianka mi sie nie spodoba ? Muszę się przygotować na każdą ewentualność.
-" Lui, chodź może coś zjeść. Marcin przed chwilą dzwonił..."- wolała mnie mama z kuchni, która znajdowała się na parterze naszego niewielkiego domu
-" Już idę mamuś ! "- krzyknęłam i zbiegła po schodach na dół. A w zasadzie to zbiegłam tylko po 2 schodakach, po się potknęłam i sturlałam na dół.
-" Skarbie, nic Ci nie jest?" -zapytał i złapał mnie 'w locie' Marcin
- " Czemu Ty nie odbierasz tego cholernego telefonu?!" - próbowałam udawać wściekłą.
-" Bo chciałem Ci powiedzieć osobiście o tej niespodziance" - powiedział mój chłopak i pocałował mnie w usta.
- " No dobra, wybaczam "- powiedziałam i przytuliłam bruneta - " a teraz mów o co chodzi Kotek" - spojrzałam 'wzrokiem kota ze Shreka'
-" No wiec udało mi sie załatwić wejściówki na trening Barcelony"
-"Naprawdę????" - przerwałam chłopakowi w pół zdania. - "Marcin, jesteś boski!" - rzuciłam się mu na szyję.
-" Tak, tylko z tym wiąże się jeden problem. Musimy już jutro wylecieć. "- powiedział " Proszę państwa"- zwrócił się do moich rodziców - " Przebukowałem bilety do Barcelony na jutro. Mam nadzieję, że nie mają państwo nic przeciwko"
-" Nie Marcinie. " - odpowiedzieli zgodnie
- " No to Lui, bierz się za pakowanie, bo ja jutro przyjadę o 11. A no i mam jeszcze jedną niespodziankę..."
______________________
No to mamy pierwszy rozdział :3 Wiem, że trochę nuuudny :D Teraz rozdziały powinny pojawiać się regularnie, jednak nie będą one dlugie. Mniej więcej takie jak ten.
CZYTASZ = KOMENTUJESZ ;))